Cesaret yok,
Burada duran çocuklar var,
Gökyüzüne çevrilmiş silahların altında,
Gözyaşları kurumuş.
O buradaydı.
Kardeşler derin mezarlara uzanıyor.
Babalar iz bırakmadan kayboluyor.
Bir ulus utançtan kör oluyor.
O burada olduğundan beri.
Ve hiç cesaret göremiyorum,
Gözlerinde hiç cesaret yok artık.
Sadece hüzün.
Evler yapılacağına yakıldı.
Ölümün kokusu havada.
Umutsuzca ağlayan kadın söylüyor,
O buradaydı.
Mermiler gökyüzünü aydınlatıyor.
Ve bir başka aileyi öldürmek için geliyor.
Bir çocuk ağlamaktan korkarak söylüyor:
O buradaydı.
Ve hiç cesaret göremiyorum,
Gözlerinde hiç cesaret yok artık.
Sadece hüzün.
Burada duran çocuklar var,
Silahlar gökyüzüne çevrilmiş,
Ama kimse neden diye sormuyor,
O buradaydı.
Yaşlı adam kaderine diz çökmüş.
Kadınlar ve kızlar, kesilmiş tecavüze uğramış.
Bir nesil nefretle büyümüş.
Evet, o buradaydı.
Ve hiç cesaret göremiyorum,
Gözlerinde hiç cesaret yok artık.
Sadece hüzün.
JAMES BLUNT
Savaşa neden mi karşıyız?
Bir kere çocuklar ölmesin diye en başta.
Kefene sarılı minicik bedenler hiç çıkmayan izler bırakır rüyalarda.
Savaşa neden mi karşıyız?
Vurulmasın gençler sorgusuz sualsiz yol ortasında,
dur ihtarına uymadı yalanıyla.
Savaşa neden mi karşıyız?
Erkekler iktidarlarını spermleriyle saldırarak göstermesinler diye,
barışta asla ulaşamayacakları kadınlara.
Savaşa neden mi karşıyız?
Her birimizin içindeki katil dehşet saçmasın diye,
karanlık, çıkmaz sokaklarda.
CHE
